Toen ik in Amsterdam woonde verbaasde ik me ieder jaar weer over de prachtige kleuren van de aangelegde stadsparken en dacht ik bij mezelf: 'wat is de natuur toch mooi'. Nadat ik naar Schoorl was verhuisd kon ik mij helemaal verliezen in de aarde tinten van het Schoorlse bos in de duinen. Daar waren de stadsparken niets bij. Tijdens mijn vakanties in landen als Zwitserland, Luxemburg en Tsjechie realiseerde ik me hoe nietig 'mijn' Schoorlse bossen zijn als ik ze met de pracht en praal van deze landen vergelijk. Hoe sprakeloos zal ik zijn als ik ooit in de gelegenheid kom om naar landen als Canada, Australie of Nieuw Zeeland af te reizen. Of het oerbos in Polen, waar al eeuwen niets aan de natuur is veranderd. Wat wil ik hier mee zeggen? We stellen onze normen bij als het om de natuur gaat. Voor iemand die op 'beton' woont kan een doodgewone rozenstruik net zo bijzonder zijn als de Amorphophallus titanum, de grote stinkbloem uit Indonesie. De allerlaatste bloem hier op aarde zal waarschijnlijk zo droog en dor zijn dat we hem geen blik waardig keuren. Maar de allerlaatste mens zal er met verwondering naar kijken en zijn schoonheid aanbidden! Moeder natuur is belangrijk voor ons. Zij geeft ons leven en zij maakt ons blij en gezond. Laten we haar daarom koesteren.

Reageer op dit bericht