Herman van Ankeren

We springen de lente in!
Dit werk is een ode aan het voorjaar, want ik ben nu eenmaal geen wintermens.

Wanneer de sneeuwklokjes en crocussen hun kopjes weer boven de grond uitsteken, kan ik de neiging nauwelijks onderdrukken om op mijn knieën te vallen en ze heel veel kusjes te geven.
Dat moment waarop de natuur zich voorzichtig weer laat zien, is voor mij het mooiste moment van het jaar. Dat gevoel wilde ik vangen in verf.

Maar ja… wat schilder je dan?
Mijn eerste ideeën waren — eerlijk is eerlijk — nogal cliché. Tulpen natuurlijk, tegen een kunstzinnige achtergrond. En ach, vlinders doen het altijd goed op een doek. Misschien ook nog wat silhouetten van lammetjes voor het ultieme lentegevoel.
Het resultaat was een druk, geforceerd geheel waarin van alles zat, behalve rust.

En toen herinnerde ik me iets belangrijks: schilderen is ook de kunst van het weglaten.

Dus weg met de tulpen.
Weg met de vlinders.
Weg met alle opsmuk.

Laag voor laag bleef er steeds minder over, tot uiteindelijk één enkel lammetje standhield.

Juist in die eenvoud vond ik wat ik zocht. De aantrekkingskracht van dit werk zit voor mij in de focus op een eenvoudig onderwerp, gecombineerd met een gewaagde kleurencombinatie die het voorjaar laat knallen.

En zeg nu zelf — wie wordt er niet spontaan vrolijk van een dartelend lammetje in de wei?

-De belofte van de eenvoud-